De laatste jaren is mijn interesse hierin enorm toegenomen.
Het is gewoon de sfeer die het uitademd. Het hoeft niet antiek te zijn, niet echt oud (= vaak wel het mooist) maar het kan ook een lelijk of onooglijk kastje zijn wat je hebt omgetoverd tot iets waar je helemaal weg van bent. Waarmee je op die manier een eigen verhaal hebt gecreërd.
Eigenlijk heb ik het altijd wel gehad. Mijn interesse in oude spullen met een verhaal. Het waren in het begin spullen of gebruiksvoorwerpen van mensen waar ik intens van heb gehouden en/of die voor altijd een plekje in mijn hart hebben. Zo kreeg ik toen ik nog thuis woonde van mijn moeder het fototoestel van mijn veel te jong overleden vader. Ik was 5 jaar toen hij overleed aan de gevolgen van leukemie en heb helaas niet of nauwelijks herinneringen. De herinneringen die ik heb zijn waarschijnlijk van horen vertellen.
De tastbare herinneringen gaven mij voedsel tot een verhaal, mijn eigen verhaal. De zoektocht naar wie hij was en is tot op de dag van vandaag. Het heeft me nooit los gelaten.
Dit fototoestel is nog meegeweest toen mijn vader als dienstplichtig soldaat tijdens de 7 December Divisie naar voormalig Nederlands Indië werd uitgezonden. Wat zal het oog van dit toestel allemaal hebben gezien.
Als het eens kon vertellen ...
Oorlog, veel ellende, gevaar maar ook mooie en bijzondere momenten en herinneringen zijn hiermee vastgelegd. Ik koester dit fototoestel alsof het een grote schat is. Voor mij van onschatbare waarde.
Op het moment dat ik op mezelf ging wonen kreeg ik van mijn moeder de grote en prachtige naaidoos die zij van haar lief kreeg toen hij eindelijk na 3 lange jaren met de boot m.s. "Johan van Oldenbarnevelt" 6 RVA terugkeerde uit voormalig Nederlands Indië. Jongens die mannen werden in oorlogstijd. Getekend door ervaringen die veelal nooit meer uitgesproken zijn. Ongetwijfeld is een deel van hen voor altijd in Indië blijven liggen.
De komende tijd zal ik vaker wat spullen laten zien of gewoon een leuke vondst. Ik ben alleen niet zo'n goede fotograaf ;-)
