True colors ...

 

Een warm dank je wel voor alle kleurrijke mensen in ons leven! x

Op deze post kun je niet reageren

Uitslag scan Rudi

"Het mooiste geschenk wat je kunt krijgen is een nieuwe dag om te leven"
 

 

Yes! echt ongelofelijk ... twee jaar na de laatste behandeling met ipilimumab (merknaam Yervoy) laat de scan van manlief nog steeds een stabiel beeld zien. Zo welkom dit soort geluks mo(nu)mentjes ... 
Ik begin heel stiekem in wonderen te geloven! Vooral blijven fietsen schat ;-))

Officiële website Yervoy (= ipilimumab) klik 
Laatste ontwikkeling ipilimumab tijdens European Cancer Congress 7 okt 2013 klik 

Uit de oude doos - maandag wasdag

Vroeger was maandag echt een wasdag. En ook in huize Hersenspinsels draait op maandagochtend de wasmachine op volle toeren. Niet omdat het ding anders niet alle dagen draait maar omdat er dan een paar extra helpende handen aanwezig zijn.


Mevrouw D. Slagers-Haeke, mijn oma
(kiekjes uit de oude doos)
 

Wat een geluk dat mijn kookwas niet op het fornuis staat te pruttelen.
Dat ik gisteravond niet de ketel op hoefde te stoken om vervolgens vandaag de was met de hand te spoelen, door de wringer te halen zoals mijn oma dat heel vroeger deed (zie foto) om de was daarna met wasknijpers aan de lijn te hangen. Mijn Miele doet gewoon het werk! :-)

Wankelmoed

In het tijdschrift Flow nummer 6 valt mijn oog op het woord "wankelmoed". Nu sta ik op één been toch altijd al wat wankel maar dat daarna nog het woordje moed komt!? En dat die twee ook nog eens bij elkaar kunnen horen!?
 
Ik lees: "Durf (jezelf) vragen te stellen, durf te twijfelen, durf te laten zien dat je het niet weet. Daar is moed voor nodig". Wankelmoed noemt schrijfster Désanne van Brederode dat: de moed om te wankelen. Wat een prachtig woord!

Wankelmoed is volgens de schrijfster "rechtop staan, maar zonder te overstrekken. Het is: de ander op ooghoogte aankijken en aanvaarden dat hij of zij jou uit je evenwicht kan brengen, terwijl je er tegelijkertijd op vertrouwt dat hij of zij een beetje wankelen niet gek of vervelend vindt, maar bereidt is om je op te vangen als je onverhoopt mocht vallen, zoals je dat andersom ook zou doen.

Wankelmoed zorgt dat je jezelf en elkaar herschept tot waarachtige medemensen. Wankelmoed maakt mensen geloofwaardig. Van iemand die zelf ook blijft twijfelen, zoeken en doorvragen, neem je eerder iets aan dan van iemand die zegt: het is nu eenmaal zo punt uit. Die mensen ontnemen zichzelf onbevangenheid en verwondering. Wankelmoed is met een geestige blik naar jezelf kijken. Wankelmoed toon je wanneer je uitkomt voor je beperkingen, fouten en tekortkomingen. Mensen die zichzelf wankelmoed toestaan, zijn te raken door nieuwe inzichten, ontdekkingen en ontmoetingen. Allemaal zaken die onontbeerlijk zijn als je wilt groeien in het leven"
Wankelmoed is nog zo heel veel meer ... (gewoon even lezen die Flow)

Ik ben in alle opzichten ook een zoekende (wankelende) in de woestijn. En dat vind ik helemaal niet erg. Het brengt me soms op verrassende paden, tot mooie inzichten en hartverwarmende gesprekken. Zodra ik denk dat ik het weet, weet ik het weer niet ;-)

En ik heb het woord "wankelmoed" maar meteen in de praktijk gebracht.
In overleg met de professor heb ik gisteren besloten om nog één keer voor eenzelfde ingreep tot embolisatie (staat gepland voor 4 december) over te gaan. Dit ondanks het minimale resultaat.
Omdat ze verder niets voor me kunnen betekenen. Omdat ik eigenlijk helemaal geen keuze heb. Omdat het mijn enige hoop is op enige verbetering. En ik stel mijn verwachtingen écht niet hoog!
Ik twijfel (wankel) Ik fluister zachtjes: "ik weet het ook niet meer!".
Zie er enorm tegenop maar voel me wankel-moedig en daar is echt wel moed voor nodig. Hoofd rechtop, neus in de wind ... Go with the flow!

Mooi mens!

Even zwaaien ...

Pre-Ride Twente en Ride for the Roses 7 en 8 september 2013

Update

Maandag overleg gehad met de professor uit het UMC St. Radboud. Omdat ik sinds een week elke dag heel iets aan het vooruitgaan ben is besloten op dit moment niet in te grijpen maar mijn lichaam de kans te geven verder te herstellen. Eerst afwachten totdat er een stabiel beeld ontstaat. Verder overleg eind september. Bekend was reeds dat er waarschijnlijk meerdere behandelingen nodig zijn om een enigszins aanvaardbaar resultaat te behalen. Ik kan inmiddels weer een paar keer op een dag een uurtje in mijn rolstoel zitten. En dan ziet de wereld er meteen heel anders uit!

Veel mensen vragen me of ik me niet verveel. Bij deze: nee geen moment! 
Ik weet niet wat dat is. Dat heb ik nooit gehad. 
Deze periode is voor mij in alle opzichten heel verhelderend. 
Alle tijd om te denken ... Om te schrijven ... Om te mijmeren ... Om te lezen ... Om te zoeken én te vinden ... 
Dat soort dingen moet ik zien vast te houden. Meer tijd en rust voor mezelf! Met beide benen op de grond maar ook een beetje zen ;-) De komende tijd zal ik hier wat Hersenspinsels met jullie delen.