Beste wensen lieve mensen

Het einde van het jaar is een tijd van terugkijken en vooruitkijken. De balans wordt opgemaakt. Wat is er zoal gebeurd, waar staan we nu, waar gaan we naar toe.
Waar we op terugkijken is een moeilijk jaar met vele gezichten: verdriet, onzekerheid, angst en zorgen om onze beide gezondheid. Ook een jaar waarin we ons enorm gesteund hebben gevoeld door heel veel lieve mensen om ons heen. Vriendschappen die zich hebben verdiept en die ontzettend veel voor ons betekenen. Ieder op zijn of haar geheel eigen wijze. Zo waardevol. Het voegt zoveel extra toe aan ons toch al grote geluk.

Het nieuwe jaar 2011 ligt voor ons. Onbedorven en blanco als pasgevallen sneeuw. Alles is mogelijk. De wereld aan je voeten.

Vooruitkijken is iets wat ik op dit moment liever niet teveel wil. We leven in het hier en nu en genieten ondanks al het verdriet intens van alle kleine geluksmomentjes.
Zo waardevol, zo uniek, zo bijzonder. Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten ervaren.

Gelukkig Nieuwjaar klinkt op dit moment zo afgezaagd en eigenlijk ook weer niet.
Geluk is zoveel omvattend. Ik hoop dat jullie allemaal heel gelukkig zullen zijn het komende jaar.
En gezond en blij. En als je dat af en toe niet bent bedenk dan dat dat ook bij het leven hoort.
Dat je dan maar ogen hebt om te zien en oren om te horen.


Wat ik iedereen ook wens is vrede.
Vrede in en met jezelf, vrede op deze aardbol. Dat we tolerant en verdraagzaam zijn tegenover onze medemensen. Dat we naar elkaar blijven omzien. Niet alleen rondom kerst maar het hele jaar door zou dit de normaalste zaak van de wereld moeten zijn.
Dat is wel een van mijn grootste wensen: heb gewoon hart voor elkaar !!!

Gelukkig Nieuwjaar
van ons alle vier !!!

l

Deze veertig muzikanten zijn duizenden kilometers van elkaar verwijderd, maar zingen samen één lied. Ze behoren allemaal tot de Playing For Change Foundation, een internationaal netwerk van straatmuzikanten dat benefietconcerten geeft voor wereldvrede "Stand by me".

Zoutloket

Mijn schone broer woont op een landelijk en schilderachtig plekje in het mooie Oud Ootmarsum.
Deze week deed een strooiwagen een poging om de weg vlak voor zijn huis wat beter begaanbaar te maken zie foto
Geen beter vermaak dan leedvermaak hihi



Op zijn mail met bovenstaande belevenis antwoordde ik:
"Als het zoutloket in Ootmarsum is geopend houd ik me gaarne aanbevolen".
Vanavond kwam hij het met zijn eigen "zoutwagen" langs: voor de hele winter genoeg !!!
Buren die zo attent zijn om onze oprit en stoep schoon te houden en wat zout uit het weiland ;-) Dank je wel mannen !!!

Entercity bij zonsondergang ...

Op de een of andere manier is dit plaatje me de hele dag bij gebleven.

Entercity bij zonsondergang .....

Met dank aan Jans Wild, de wederhelft van "onze Jannie"(wie kent haar niet ;-)

Jans heeft sinds kort een eigen weblog waar hij als hobby fotograaf zijn mooiste foto's verwerkt.

http://fotoblog-janswild.blogspot.com/

Kerstnacht

Op dit moment kijk ik naar mijn lief

en ik bedank de kerstengel die me

in de kerstnacht van 1990 twee cadeautjes gaf:

Het vermogen om mijn hart open te stellen,

en de juiste persoon om het in ontvangst te nemen.

Fijne feestdagen

Onze kerstwens gaat dit jaar via dit weblog in de veronderstelling dat de meeste mensen die ons lief zijn van het bestaan hiervan op de hoogte zijn.
Dit jaar versturen we geen kerstkaarten. We zijn je dus echt niet vergeten !!!!

We wensen jullie een kerst
vol licht en warmte
en veel geluk, liefde en gezondheid in
2011


Daarnaast willen we iedereen die ons de laatste tijd op wat voor manier dan ook heeft gesteund, berichtjes heeft gestuurd, kaarten, bloemen, cadeautjes, de vele chocolade omdat het opwekkend zou zijn (we hebben nu echt genoeg ;-) enorm bedanken !!!
Te weten dat zo ontzettend veel mensen met ons meeleven voelt als een hele warme deken.




Dank aan alle volgers en stille meelezers van Hersenspinsels.
Dank aan iedereen die hier met enige regelmaat een reactie plaatst.  
Als je schrijft is het erg leuk om respons te krijgen !!!
Voor wie niet weet hoe het werkt:
helemaal naar beneden scrollen en daar staat het stap voor stap beschreven.
Rudi leest en volgt alles rondom Hersenspinsels op de voet ;-)

Het schrijven is in deze vooral ook een manier van verwerken. En wat wij ook heel belangrijk vinden: een stuk openheid creëren. Niets is erger dan dat mensen je (on)bewust uit de weg gaan omdat ze niet weten hier mee om te gaan. We zijn nog dezelfde mensen als voor de foute uitslag en al is het ontzettend moeilijk en verdrietig we LEVEN nog en zijn onze humor echt niet verloren.

FIJNE FEESTDAGEN 
Rudi, Anita, Solim en Brian

Derde chemokuur

Als je weet wat je te wachten staat wordt het steeds moeilijker … !!! Vandaag voor de derde chemokuur richting het UMC St.Radboud. Rudi is al misselijk en naar alleen al bij de gedachte aan … Het is volgens hem alsof je "het" al voelt voordat je er überhaupt bent.

Een gesprek met de prof levert geen nieuwe uitgangspunten. Het is zoals het is en dat is niet best. Voor 10 januari (= de uitslag) krijgt Rudi een CT scan. Als de DTIC "iets" heeft gedaan dan wordt de chemokuur met drie kuren verlengd en ook

diezelfde dag gegeven. Zoniet dan heeft het geen enkele zin om door te gaan. Eventueel kan dan nog een nieuw medicijn worden geprobeerd. We zullen in dat geval serieus de voor en tegens moeten overwegen. Kwaliteit van leven is ook belangrijk !!! Laten we er nog maar niet op vooruit lopen. We leven vooral in het hier en nu.

Overleg gehad over een ander medicijn tegen de misselijkheid. In de hoop dat we kerstmis nog een beetje gezellig kunnen vieren. “Dat hij nog een maar een lekker stukje van de kalkoen
(eten we niet hoor) kan eten” zeg ik tegen de prof ;-) Waar hij met een brede grijns op antwoord: "als dat niet zo is dan is het echt de wraak van de kalkoen" hihi Hij heeft een ander medicijn erbij naast voorgeschreven. Het blijft een zoeken en proberen. Het vooruitzicht richting kerst is er een van mixed emotions en ieder weldenkend mens weet waarom !!!

De bloedwaardes worden gecheckt en oke bevonden. De 3e chemokuur kan van start.
Het inlopen van de DTIC is wederom een ramp. Wat een ellende dat branderige spul. Het zweet staat op zijn voorhoofd ...

Eenmaal klaar voor vertrek wordt manlief spierwit en lichtelijk onwel. Een verpleegster duwt hem meteen op bed. Bloeddruk gemeten en het bloed wordt nog een keer extra gecheckt.
Misselijk en met enorme spierpijn door de dikke mist en plaatselijke gladheid richting huis.
Home sweet home.

Ik zal hem de komende dagen maar eens flink verwennen. Nouh ja ik doe eigenlijk niet anders ;-)

Licht