woensdag 6 februari 2013

Mijmeren over KT en zo ...

Dinsdag 5 februari 2013

Vandaag lig ik in het UMC St. Radboud voor een APK van het lijf. Mijn lijf wil namelijk steeds minder wat ik wil, protesteert op de meest ongewenste momenten en neemt regelmatig een loopje met me. Het zorgt voor veel ongemak en frustratie, slapeloze nachten, gebrek aan energie en vooral pijn. Niet een klein beetje maar regelmatig heel veel pijn. Mijn bloed laat een vreemde waarde zien en uitgebreid onderzoek is gewenst.

Eigenlijk wil ik niet, wil ik hier niet zijn. Manlief als ondersteunende factor.
Wat is wijsheid. "Volgens mij bent u het er niet helemaal mee eens" hoor ik de alleraardigste professor tijdens mijn vorige consult nog zeggen.
Beste prof dat is het niet. Ik begrijp uw standpunt, uw visie, uw goedbedoelde aktie voor een CTA, MRI en Angiografie. Ik ben het alleen zo ongelofelijk zat.
U weet wel dat KT lijf, het bloedverlies, de stuwing in mijn bekken en stomp. Weet u hoe dat voelt ?! Alsof het bloed kruipt waar het niet gaan kan ...

Waarom ben ik hier dan eigenlijk. Verwacht ik een wonder, verwacht ik een oplossing voor mijn klachten, verwacht ik dat ze iets voor me kunnen betekenen. Ik weet wel beter, toch ?! Als ervaren patiënt, met 25 jaar ervaring als bestuurslid van betreffende patiëntenvereniging, weet ik dat er nauwelijks tot geen effectieve behandelmethode is voor dit syndroom.

Eigenlijk wil ik mezelf beschermen tegen telkens die teleurstelling. Ik zie nauwelijks nog een ziekenhuis maar soms moet je mee (willen) werken toch?! ;-)
Ik moet de werkelijkheid onder ogen zien. Na elk stapje achterwaarts komt geen of nauwelijks nog een voorwaarts. Ik hobbel ongemerkt langzaam achteruit. Lichamelijk inleveren staat niet in mijn woordenboek. Onafhankelijkheid evenwel hoog in het vaandel. Hoe die twee te combineren dat is de kunst.

Waarom ik hier dan toch ben. Omdat er nog betrokken artsen zijn die verder kijken dan hun neus lang is. Voor wie ik niet alleen een interessante diagnose ben maar vooral een mens. Die overtuigend en met de beste bedoelingen, door hun geduld en tact, me ongemerkt over de streep hebben weten te trekken.
In de hoop dat het toch iets zal opleveren. In de hoop dat elke (misschien mogelijke) kleine verbetering er eentje is ...  


Beeldvorming geslaagd. Brainstormen en overleg binnen Hecovan. We zien en horen het wel.

Het syndroom van Klippel-Trenaunay (KT) is een aangeboren vaatafwijking.
Link: www.sktn.eu of google eens op afbeeldingen.

Voor al mijn lieve lotgenoten: Be Unique ;-)





71 opmerkingen:

  1. Dank je Anita dat je ons weer eens hebt laten meekijken in je gevoelens, je leven. Wat kunnen wij -gezonde- mensen dan toch weer zeuren over niemendalletjes.
    Gros bisous,
    Franca

    BeantwoordenVerwijderen
  2. petje af voor jou en complimenten voor de artsen/professoren die jou over de streep hebben weten te trekken :). Ik wens je veel sterkte, niet alleen voor nu, maar voor alle momenten dat je het nodig hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar. Telkens weer proberen gewoon omdat het niet gaat met zo'n KT-lijf. Zeker als er dan even geen gepruts aan je is en je de tijd hebt om te overdenken in alweer dat bed, dan denk je "Wat doe ik hier?"

    Heel herkenbaar, maar toch gaat het niet alleen om verbetering, al zou dat mooi wezen, maar ook gewoon even de check-up, de stand van zaken en als bijvangst misschien toch iets....

    Ach je weet het, ik weet en al die mensen die iets mankeren dat zoveel invloed op je dagelijks functioneren heeft........

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die stand van zaken, ik weet niet, ook daar kun je niks mee.
      Maarre we begrijpen elkaar ;-)

      Verwijderen
  4. Lieve Anita,

    Al kan ik mij niet helemaal verplaatsen in jouw situatie, toch lijkt het mij zo frustrerend wanneer je merkt dat je lichaam steeds minder naar wens functioneert, om over die nare pijn nog niet te spreken. Daar word je niet vrolijk van, ook niet van al die onderzoeken. Maar de medische wetenschap gaat verder en als ze je ook vooral als mens benaderen en niet als interessant proefkonijn, tja...wie weet kun je dan toch een hele kleine bijdrage leveren. Maar ondertussen denk ik bij mijzelf ook dat ik wel erg makkelijk praten heb...

    Sterkte met al die narigheid Anita!! Liefs, Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoewel je hier enigzins een beeld geeft van je KT en alles wat daar bij komt kijken, is het voor ons niet te begrijpen en zéker niet in te voélen. Ik zie je soms als je lijf je weer eens vreselijk te pakken heeft/heeft gehad. Het is verdorie niet niks!

    Heb je vanmorgen al een zoen gegeven, maar hier komt nog een virtuele klapzoen!!! XXX

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nienepien zijn we weer grappig met je "enigszins" hihi Ik kan hier op het grote www natuurlijk niet al-les vertellen. De helft is al meer dan genoeg ;-) Heer-lijk dat je er vanochtend was XXX

      Verwijderen
    2. Sorry, was niet grappig bedoeld, maar meer om je blog te onderstrepen. En natuurlijk kan je niet alles in het openbaar "gooien". Dat snapt deze blonde ook nog hoor...hhihi.... Ik ben ook blij dat ik je vanmorgen heb gezien XX <3

      Verwijderen
  6. Ik kan mij voorstellen dat je het ongelooflijk zat bent lieve Anita. Elke dag een lijf dat tegenstribbelt en niet wil wat jij zou willen en niet te vergeten die pijn.
    Geen stap voorwaarts, maar steeds iets moeten inleveren.
    Ik heb daarom ook zo'n enorme bewondering voor je positieve instelling, al weet ik heus wel dat dit ook z'n grenzen heeft.
    Ik hoop ook van harte dat het je wat zal opleveren. Fijn dat je door zulke lieve artsen omringd wordt.

    Sterkte en liefs, Mea

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijmeren doe we allemaal lieve Anita. In goede en slechte tijden. Hoewel ik niet kan voelen wat jij voelt, kan ik me heel goed inleven in jou gedachte-gang. Je vraagt je af, waarom doe ik dit, maar Anita, hoop moet er blijven. Als niemand met een ziekte meer onderzoeken laat doen, kan de medische wereld andere mensen ook niet helpen die met een ziekte te maken krijgt. Toen ik je blog opende viel mijn oog op het volgende;

    "" Er is lef voor nodig om het leven bij de lurven te grijpen en er is liefde nodig om al wat het leven omvat te omarmen ""

    Dat is wat jij en je gezin doen. Ik wens je alle kracht en sterkte voor de komende tijd en ik hoop van harte dat de professor wat voor jou kan betekenen.

    Liefs <3 en een hele dikke knuffel, Jannie

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Me inleven in jouw gevoel lukt nooit...het meest herken ik het gevoel van 'onafhankelijk' willen zijn. Dat is een groot goed! Ik kan alleen maar helpen hopen en duimen.....

    Christien

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hee lieverd, het is gewoon *** als je lijf je in de steek laat...je hoofd wil wel maar de rest lukt dan niet. Ik heb totaal iets anders maar wat je schrijft is verder wel zo herkenbaar...
    Even een dikke steunknuf voor je Xxxx, je bent zo'n dapper mens en altijd zo positief! Je mag ook best wel eens mopperen hoor.
    Hier komt nog een dikke knuf, komtie; Xxxxxx

    liefs en sterkte

    Nanda

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Jeannette Heinrichs6 februari 2013 om 19:03

    Lieve Anita,
    Terwijl ik dit lees weet ik dat ik niet mag mopperen alhoewel mijn lichaam de laatste tijd ook aardig protesteerd. Ik hoop van harte voor jou dat er verbetering inzit voor je.
    Dikke virtuele knuffel xxxxxxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mopperen op z'n tijd mag best maar het helpt zo weinig hè ;-) X

      Verwijderen
  11. Lieve Anita,
    Ik weet hoe je je voelt. Is natuurlijk niet zo gek, want beiden werden we geboren met KT, al wist niemand wat dat was in 1943. Pas toen ik 27 was en vele - overbodige - operaties verder, werd de diagnose gesteld.
    Mijn lijf wil ook niet wat ik wil en ik ben er toch doorgaans erg lief tegen en zorg er goed voor. Maar ja, die pijn, hè? Die constante pijn! Van de neuroloog kreeg ik Lyrica, een prettige pijnstiller. Soms, als ik weer eens niet slapen kan van die niet te beschrijven pijn, gun ik me zo'n pijnstiller. Wil er niet aan wennen en ben er ook naderhand nog een poosje suf en duf van. Maar een mens moet en wil toch ook SLAPEN!!! NIET slapen is óók ongezond, dus dan neem ik er maar weer eentje .......
    En zo tobben we maar voort. Ik gun je zo dat je toch af en toe eens zónder pijn bent! Probeer die Lyrica eens, zou ik zeggen. Of misschien ken je 't al? Lyrica bestaat in vele sterktes. Ik gebruik de 75 mg. Kijk maar eens.
    Sterkte en veel liefs van Tonja

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wát leuk al die berichtjes van KT lotgenoten.
      Bedankt voor je tip heb natuurlijk al het nodige "grof geschut" geprobeerd maar ik word zo vreselijk naar en suf van dat spul. En het werkt voor de pijn t.g.v. de stuwing nauwelijks. Ik neem het in mijn achterhoofd mee. Dank je wel. Pas goed op jezelf X

      Verwijderen
  12. Soms is het zo oneerlijk allemaal , maar het is toch goed dat je de onderzoeken hebt laten doen , een controle is natuurlijk nooit verkeerd .
    Ik hoop dat het iets positiefs oplevert , maar je bent iid al zo vaak teleurgesteld ,begrijpelijk dat je zelf zoiets hebt van , het zal wel !!!
    We denken aan je !!
    Lfs Jannie.


    BeantwoordenVerwijderen
  13. Lieve Anita,
    we weten allemaal wat een ongelofelijk sterk en hartverwarmend mens je bent.
    Even had ik geen woorden en wist niet wat te schrijven.
    Maar ik hoop dat je hoop blijft houden want de wonderen zijn de wereld niet uit.
    En die onafhankelijkheid zal je zeker blijven behouden, met dat karaktertje van je.
    Ik wens je héél veel sterkte en dikke knuf

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Lieve Anita al heb ik niet wat jij heb begrijp ik je wel een beetje geen stap vooruit en toch inleveren de pijn die je daar dagelijks voor moet dragen,en toch doe je het om misschien ooit een ander er mee te kunnen helpen dat laat al zien wat voor prachtig mens je bent ,heb heel veel bewondering voor je en wens je heel veel sterkte en kracht ...een dikke knuffel van mij xxxx rosita

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ach lieve Anita, als we je allemaal iets konden helpen wat deden we dat graag.
    Maar een mens zit soms gevangen in zijn eigen lijf. Vreselijk als je nog van alles wild en je lijf werkt dan niet mee en word telkens minder. Ik hoop zo dat je al deze onderzoeken niet voor niks moet door staan en er toch iets uit komt waar jij wat aan hebt. Zoveel sterkte voor jou en je gezin................iefs.Conny

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Lief dapper mens, jij bent uniek, wat een ongelooflijke dingen moet je doorstaan,
    onderzoeken, pijn, dag in dag uit....ik hoop van ganser harte dat er iets, misschien klein, maar iets uit die onderzoeken komt wat positiviteit in je leven en lichaam brengt..Onvoorstelbaar voor ons die met beide benen op de grond staan dat jij zoveel moet verwerken en dragen...
    Ik geef je een virtuele knuffel en een schouder om op te leunen...
    Be unique...dat geldt zeker voor jou!!!

    Een lieve groet van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Hallo Anita,
    Wat is het toch mooi, hoe jij je gedachten en gevoelens onder woorden kunt brengen.
    Ik vind je super dapper, om toch steeds maar weer door te gaan. Dan zul je zeggen, what else...? Maar je blijft er ook nog eens zo ontzettend positief onder.. Ik vind het knap, So...!
    Fijne avond en mooie week verder...
    Liefs,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Lieve Anita
    Hoe frustrerend moet het zijn als je lijf je zo in de steek laat en je veel pijn hebt.Echt ik weet gewoon niet wat te zeggen.Je bent zo'n positief mens bent met altijd zulke lieve en leuke reactie's bij ons allemaal en dat terwijl je het zelf zo moeilijk hebt .Veel sterkte.
    Liefs Eisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Gewoon een dikke knuffel, xxx!

    Annette Weghorst

    BeantwoordenVerwijderen
  20. en van Tonnie natuurlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Och lieve schat, ik kan me voorstellen... Nee, ik probeer me voor te stellen wat het voor je betekend om steeds weer in te moeten leveren.
    Ik wou dat ik wat kon doen, maar helaas.
    Ik stuur je een virtuele knuffel.

    Sterkte
    Liefs Lia

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Marian van der Voort6 februari 2013 om 19:56

    Lieve Anita,
    wat kan ik nog schrijven na al bovenstaande hartverwarmende woorden..
    Ik vind je ontzettend dapper, dat je ondanks dat je weet dat het je hoogst waarschijnlijk niets zal opleveren,
    toch al de onderzoeken ondergaat. Als ze toch eerst maar iets zouden vinden dat de pijn verzacht.
    Ik kan me geen voorstelling maken van wat jij en je mede patienten voelen.
    Maar alleen al het feit dat je schrijft altijd pijn, doet mijn waardering voor jou groeien.
    Zo positief altijd en altijd klaar om een anders leed te verlichten.
    Terwijl er zoveel over jullie heen kwam, door Rudy zijn ziekte, alsmaar door blijven gaan.
    Petje af, Anita je bent een dappere Dodo!

    Ik hoop dat deze onderzoeken die jij nu ondergaat,
    ooitzullen helpen om tot een 'leefbare' oplossing te komen voor KT

    Voor nu een hele hele dikke knuffel voor jou!
    Liefs Marian ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Lieve Anita,

    Respect voor jou Anita! Je bent een bijzonder dappere vrouw! Heel veel sterkte!

    Groet,
    Jurgen en Judith Lammertink

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Lieve anita, heel veel sterkte met alles. Rustig aan en houd je taai!!
    Xxxx marjolein

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Lieve schat...wat ben je toch een dapper en fantastisch méns!! Wij kunnen ons niet indenken hoe het is en moet zijn...je lijf dat niet doet wat jij wil...de pijn...de frustratie! Ongelooflijk...je moed en dapperheid!
    Ik weet alleen dat ik er voor je wíl zíjn...wanneer en hoe dan ook!
    Dank je wel voor je delen met ons...zo mooi verwoord weer!
    Heel veel liefs en een stevige knuffel xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Hallo Anita,wat is er toch een enorm groot verschil tussen mensen met KT,als ik alles lees wat jij hebt meegemaakt (veel wist ik al door al je lieve brieven)dan valt mijn KT been in het niet, ik heb er bijna nooit last van, alleen wat slijtage in m,n knie,mijn been is ook niet veel dikker dan het andere,ik draag ook geen steunkous, veel mensen weten ook niet dat ik een KT been heb,ben ook niet meer onder controle van een arts, om dat het tot nu toe goed gaat!
    We hebben elkaar nog nooit ontmoet maar door al je brieven(die ik nog steeds bewaard heb) weet ik dat je een krachtige vrouw bent!
    Ik wens je heel veel sterkte!
    Liefs Marjo

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ooh-hoo wat LIEF je reactie !!! Die brieven zijn nog uit het SKTN tijdperk waarin we alles nog met de typemachine deden. Er was nog geen PC en volgens mij was ik toen nog maar 18 of 19 jaar :-) Volgens mij reageerde jij destijds op een berichtje van mij uit de Libelle. Heer-lijk dat het met jou zo goed gaat. Inderdaad KT uit zich bij iedereen verschillend. In een hele lichte en in een hele ernstige mate en alles wat er tussenin zit. Daarom kun je ook niemand met elkaar vergelijken X

      Verwijderen
    2. Anita ik heb toen gereageerd op een berichtje in de Story,ik zit hier met al je brieven 16 in totaal, je eerste brief telt maar liefst 6kantjes en een pasfoto en is geschreven.... Enter 20-9-1984 mooi om alles weer een keer te lezen!!Groetjes en het allerbeste tjuus (zo eindigde jij veel van je brieven)

      Verwijderen
    3. Wahahah wát gaaf !!!! heb je die echt allemaal nog. Via de Story Mona Medisch heb ik toen een oproepje geplaatst op zoek naar lotgenoten. Dat was het eerste begin van Werkgroep Klippel-Trenaunay. Ik weet dat ik ooit een babytruitje voor je heb gebreid. Volgens mij heb ik daarna nooit meer breipennen vastgehouden ;-)

      Verwijderen
    4. Ja klopt, een babytruitje met een klein broekje, voor onze zoon die 4 december 29jaar wordt! Je mag weer gaan breien(hahaha)we hopen in mei opa en oma te worden, onze dochter(25)en schoonzoon verwachten hun eerste kindje!

      Verwijderen
  27. Hé Anita,
    Lees net je bericht en HET IS ZO WAAR!!!!
    Die twijfel van wel of niet gaan. En als je eenmaal besluit om wel te gaan....WAT DAN!!!
    Wil je alles écht wel horen (wat je misschien al wel weet)??
    Tenslotte is je (zieke) lijf iets waar je, al je hele leven mee moet "onder" handelen.
    En dan straks.....de uitslag......
    Wat ben je toch een dapper mens!!
    Ik voel met je mee.
    Warme groet,
    Alice xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat is wijsheid voor ons KT lotgenoten hè ;-) X

      Verwijderen
  28. Heel veel sterkte meid! Goed van je dat je toch weer gaat dan he. Wil jullie allebei een hele dikke knuffel geven.
    Veel liefs, Peet.

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Lieve Anita

    Je verhaal is zo herkenbaar, ook ik vraag me telkens af wat ik eigenlijk wil. Soms ga ik gewoon niet en verdraag de pijn om dan achteraf te horen dat ik vroeger moet komen of af en toe kunnen ze het met een simpele handeling beter maken (en dan heb ik het over de bloedwratjes die af en toe op mijn teen komen te zitten en bloedingen veroorzaken en wat ze dan gewoon eraf doen en direct dichtbranden)

    Dokters willen steeds alles op foto zien om dan toch achteraf te zeggen dat ze nog geen wondermiddel hebben gevonden om je te verhelpen of soms is de pijn daarna wat minder en dan kijken ze of ze je echt hebben geholpen. Als ze bij mij willen foto's nemen vraag ik nu steeds of ze dan iets zullen kunnen veranderen? meestal bekijken ze me dan met grote ogen, denken even na en weten me dan haarfijn uit te leggen dat ze dit niet kunnen beloven maar zonder de foto's " en het feit dat hun machines moeten opbrengen" kunnen ze dit nu niet echt weten.

    Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat de pijn voor jou minder wordt (met of zonder foto's, mri's en wat nog meer) zodat je levenskwaliteiten weer aangenamer worden. zelf ben ik nu parttime aan het werk bij de stad Gent. Ik doe het heel graag ook al voel ik nu na 2 maanden werken dat ik wat meer last heb van mijn been maar ik hou vol omdat ik als ik aan het werk ben eigenlijk af en toe mijn last vergeet.

    een dikke knuffel vanuit België
    sibylle

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat wondermiddel voor KT maken wij niet meer mee Sibylle ;-)
      En dat komt er ook niet (denk ik)
      De bloedinkjes aan de buitenkant van een ledemaat zijn nog redelijk te verhelpen. Dat weet ik nog uit de tijd dat ik nog twee benen had.
      Intern bloedverlies is een ander verhaal. Mijn klachten komen van binnenuit.
      Fijn dat je parttime aan het werk bent. Veel succes X

      Verwijderen
    2. ik denk het ook niet Anita, maar het is ergens zo iets waar ik naar grijp als ik ooit een downdag heb.. het feit dat je denkt "ooit vinden ze wel iets" kan misschien stom klinken maar dat helpt me wel vooruit. en inderdaad die kleine bloedingen zijn vervelend maar die maken je niet ziek. inwendige bloedingen heb ik ook wel last van vooral de laatste tijd op de knie maar mijn orthopeed van de knie vind mij nu niet het meest volgzame mens. Ik heb het gevoel dat mijn knie steeds verder uitzet en door de bloedingen die daar gebeuren tast dit mijn bot aan volgens de arts. We zien wel, zorgen voor later want momenteel moet ik wel een afspraak maken maar door het feit dat ik werk hou ik het nog even achterwege. Ik vraag mij af of dan inderdaad dat schuimspuiten bij jou niet zou helpen??? moet je eens navraag naar doen.. dikke knuffel

      Verwijderen
  30. KANJER!
    dikke knuffel xx

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Oh, Anita, ik hoop zo voor je dat dit iets mag opleveren. Wat moeilijk om te ondergaan dit allemaal. Ik vind je zo moedig dat je hier toch weer mee doorgaat, topper! Ik had er allang met de pet naar gegooid, geloof ik.
    Anders niks dan respect.
    Zou zo graag iets voor je willen doen, maar ja dat gaat niet, kan alleen voor je bidden, ga ik doen.
    Liefs, dikke knuffel,
    Renny

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Och lieve Anita, wat heel naar voor je. Ik begrijp zo goed je angst terug te moeten nemen en steeds minder te kunnen terwijl je hoofd daar helemaal niet mee bezig is en je zo graag onafhankelijk wilt blijven.
    En de vraag of je opname nu wel of niet nuttig is.
    Ik wens je heel veel moed en kracht en leef met je mee!!
    En ik hoop van harte dat er toch iets positiefs uit komt!

    Heel veel liefs,
    Gerry

    BeantwoordenVerwijderen
  33. Anita, eigenlijk kan ik niet meer schrijven dan RESPECT, dat ik voel als ik dit lees, wat knap om het te kunnen handelen en wat vind ik je dapper.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  34. Lieve Anita,

    Wat heb je het weer mooi omschreven, ik kan me er natuurlijk niet in verplaatsen, maar wat zal het vaak frusterend voor je zijn, hoop voor je dat je positief bericht krijgt, ( met je lief aan je zijde ) in ieder geval veel sterkte en je bent een kanjer !!

    veel liefs Ben en Claudia.

    BeantwoordenVerwijderen
  35. Lieve Anita wat kan ik nog zeggen na alle mooie opbeurende woorden van mijn voorgangers hier. Je bent een fantastisch dapper mens en wat kan je je strijd goed verwoorden. Zo is het voor ons enigszins te begrijpen. Ik wens je veel sterkte en hoop van harte dat deze onderzoeken toch iets voor je kunnen opleveren.
    Lieve groet van Riet

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Ach ach ach.....lieverdje toch even knuffelen???...komt ie...dikke knuffel ....liefs van mij...xxx..

    BeantwoordenVerwijderen
  37. Lieve anita ,

    Ik hoop dat dit ziekenhuis bezoek voor jou een stapje voorwaarts gaat opleveren .....
    en dat hoop ik van harte , ik gun het je zo !!

    Liefs van Gea.

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Lieve Anita, om me voor te stellen wat het voor je betekend is moeilijk, ook ik zou wat voor je willen doen, helaas gaat dat niet.

    Een dikke knuffel liefs, Marjonel

    BeantwoordenVerwijderen
  39. Dat je zoveel reacties krijgt op je blog, dat zegt toch iets hè!! Fijn toch dat er nog dit soort artse zijn en hoop zo dat het jou ook iets oplevert allemaal. Respect voor je hoor lief mens!!

    BeantwoordenVerwijderen
  40. Lieve Anita,

    Wat ontzettend knap dat je altijd zo positief in het leven blijft staan, daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen.
    Hopelijk krijg je iets positiefs te horen, het is je van harte gegund!!

    liefs, Monique

    BeantwoordenVerwijderen
  41. Lieve Anita,

    Wat heb je dat allemaal weer mooi omschreven!
    Heel veel sterkte, wij denken aan je!

    Lieve groet Frank en Wendy Pluimers

    BeantwoordenVerwijderen
  42. Knuf!

    Respect .....
    Hoop zo dat dit ziekenhuisbezoek je nu juist wel net nog iets meer brengt.
    Gezien de reacties van lotgenoten, fijn dat je dit deelt.

    Zoveel sterkte.

    Liefs,
    Yet


    BeantwoordenVerwijderen
  43. Prachtig van je afgeschreven Anita ook al is het er nog....sterkte voor jou en je lotgenoten!...x

    BeantwoordenVerwijderen
  44. Dikke knuffel en ik hoop dat je snel weer thuis bent.
    Liefs Liliane

    BeantwoordenVerwijderen
  45. hoi anita,
    wat ontzettend goed wat je nu opgeschreven hebt. de meeste mensen blijven lachen naar de buitenwereld, terwijl ze van binnen verdrietig zijn. ik hoop dat met het komen van de lente en het mooie weer de klachten wat zullen afnemen. verder wil ik nog even kwijt dat ik diep respect heb hoe jij je hele leven weet te handelen.
    groet stefan en elsbeth

    BeantwoordenVerwijderen
  46. Ach lieve Anita nu lees ik dit...........je ligt in het ziekenhuis..
    Ik heb natuurlijk geen idee wat alles precies inhoud maar zal me inlezen in het hoe en wat om je beter te begrijpen.
    Pijn is vreselijk,en soms voelen we allemaal pijn voor langere of korte tijd maar we willen er zo snel mogelijk weer vanaf...helaas lukt dat niet altijd.
    Ik zit nu met gekneusde ribben en weet uit ervaring hoelang dat al kan duren.......maar als het goed is gaat dat weer over,bij jou is het een heel ander verhaal hé..zo moeilijk !!
    Wens je veel sterkte lieverd !! van mij krijg je een hele dikke kus XXXXXXXXXXXX

    liefssssssssss
    Dicky Marie

    BeantwoordenVerwijderen
  47. Sterkte! Vervelend zeg! En goed dat je toch nog hoop blijft houden...ik help je hopen dat ze een behandeling vinden! Leuk blog heb je en fijn dat je mijn leer bent:)

    BeantwoordenVerwijderen
  48. PFF...
    Ik ben stil, zonder woorden..
    Heel veel sterkte!
    Liefs,
    Hannie

    BeantwoordenVerwijderen
  49. Pffff Anita, kanjer .... sterkte!!
    xxx, Inge

    BeantwoordenVerwijderen
  50. Toen ik de titel van deze post las, dacht ik dat je KT als nette variatie op het foute woord gebruikte om je frustratie te spuien over het één of ander ;)
    Maar al gauw viel het kwartje..
    Meid ook ik zeg alleen maar: RESPECT!
    Nee ik kan me niet voorstellen hoe het is om KT-patient te zijn, maar jouw post en de reacties hier geven me een klein beetje beeld..
    Ik hoop van harte dat je ziekenhuisbezoek toch IETS goeds brengt!!

    BeantwoordenVerwijderen
  51. Lieve Anita,

    Je bent zo'n ongelooflijk dappere vrouw.
    Meis toch, wat een ellende allemaal.
    Continu zoveel pijn te moeten ervaren, en
    dan toch altijd weer daar zo positief mee
    om te weten gaan, je bent een KANJER!!!

    Hoop toch zo dat alles uiteindelijk toch iets
    verbetering zal brengen in jou dagelijkse doen
    en laten.

    Veel liefs en een DIKKE knuffel van mij,
    Josephine
    XXXXX

    BeantwoordenVerwijderen
  52. Tja, je kunt beter zeggen dat alles weer een keer 'in (land)kaart' wordt gebracht, en misschien goed om een keer weer te weten hoe het er van binnen uitziet. De illusie dat de geleerde heren er wat aan kunnen doen, heb je allang niet meer. Al hoop je stiekem ergens wel, en dat is begrijpelijk.

    Het blijft steeds 'Uithuilen & weer doorgaan...'

    X A'la

    BeantwoordenVerwijderen
  53. ha lieve lieverd, ik kom je even een warme knuffel brengen..
    ik heb zoveel respect voor jou.. en voor Rudi.. en ik hoop zo dat
    er toch iets gevonden wordt om je pijn een beetje te verlichten
    of het je op een andere manier wat makkelijker te kunnen maken..

    veel liefs, Tjits xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  54. Vandaag lees ik je bericht pas en ik denk dat je nog in het Radbout ligt. Arme meid, wat een ellende. Ik hoop dat ze iets voor je kunnen doen en dat je daarna snel naar huis mag want daar is het toch het fijnst hè.

    Je vroeg laatst hoe het hier gaat, nou ook veel pijn en J*** gaat nu naar het ziekenhuis voor pijnbestrijding. Veel baat heeft hij er nog niet bij. Maar hij loopt en dat was vorig jaar wel anders.

    Heel veel sterkte en een dikke knuf van Hermine

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben thuis hoor Hermine! Sterkte voor je man: pijn is niet fijn.

      Verwijderen
  55. Hoi Anita, ik kreeg tranen in mijn ogen bij het lezen van je blog. Het zit je helemaal niet mee.
    Lees morgen even mijn blog, misschien kan ik je een beetje opvrolijken.

    groetjes Saskia

    BeantwoordenVerwijderen
  56. Vandaag lees ik pas je berichtje. Wat naar voor je en frustrerend ook. Het is moeilijk me in je te verplaatsen maar ik wil je wel laten weten dat ik erg met je meeleef.
    Heel veel sterkte hoor en lees af en toe de berichtjes maar eens door Ik zie dat je zoveel lieve blogvrienden hebt.
    Liefs Anneke

    BeantwoordenVerwijderen
  57. Jeetje zeg, ik val helemaal stil. Wil je heel veel sterkte toewensen.
    lieve groet Brigtte

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je hier op het blog mee komt lezen. Laat je ook even een berichtje achter ... Dank je wel :-)